Archive for March, 2010
Te koop, onze camper, elnagh joxy 16 bouwjaar 2003
4 pers. halfintr. camper met vast bed boven ruime garage
2 pilootstoelen, grote keuken met oven, Omnistor luifel
Electr. ramen, trekhaak, imperiaal, garage aan beide kanten grote deur, achteruitrijcamera met navigatie
Alarm, extra sloten op alle deuren, cruise control, luchtvering
Wintertent, ringverwarming, niet in gerookt, zeer goed onderhouden, keurige camper
Zie advertentie op Speurders http://tinyurl.com/yhe32ek
De Europese Unie doneert ruim 1,3 miljard dollar voor de wederopbouw van Haïti. Dat heeft EU-buitenlandchef Ashton gezegd na een vergadering van de EU-ministers van Buitenlandse Zaken.
Volgende week is er in New York een internationale donorconferentie voor Haïti. In totaal is er 11,5 miljard nodig voor de wederopbouw.
De Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank schold het land vandaag zo’n 500 miljoen dollar aan uitstaande leningen kwijt.
Noodfonds
De voormalige Amerikaanse presidenten George W. Bush en Bill Clinton zijn momenteel op bezoek in Haïti. Ze hebben de hoofdstad Port-au-Prince en enkele opvangkampen bezocht.
De Amerikaanse president Obama vroeg zijn voorgangers na de zware aardbeving van 12 januari een noodfonds op te richten. Het Clinton-Bush-Haïti-fonds heeft inmiddels 37 miljoen dollar ingezameld.
Wederom heeft Haïti een lange weg van herstel te gaan. Hoe anders leek het in 1942. De kleurrijke film ‘Introduction to Haiti’ is een toeristisch uithangbord voor het eiland. Haïti, dat toen al bekend stond om zijn rampen en tragische, bloedige geschiedenis, mocht even ademhalen: er was democratie.
Het commentaar van de bekende radiospreker Milton Cross in de tien minuten durende toeristische film Introduction to Haiti windt er geen doekjes om: Haïti is een prachtig eiland met een rijke cultuur. De natuur van het Eiland der Bergen is ruig en weelderig. Cross looft de vrijheid die de burgers van Haïti genieten, terwijl we beelden zien van Haïtianen die een lokaal feest vieren.
Dat deze vrijheid van korte duur was, geeft de film enige tragiek mee. Introduction to Haïti werd in 1942 gemaakt in opdracht van het Amerikaanse Bureau voor Inter-Amerikaanse Zaken. Aanleiding was het twaalfjarig bestaan van de democratie in het land. Nog geen vier jaar later zou Haïti de eerste van twee militaire coups meemaken. Hierop volgden vanaf 1957 nog eens de bloedige regimes van president François ‘Papa doc’ Duvalier en zijn zoon, alias ‘Baby doc’.
En hoe mooi het beeld is in de film, ook deze schijn bedriegt. Zelfs ten tijde van de kortdurende periode van democratie vanaf 1930 heerste er instabiliteit. De zwarte bevolking, de elite van mulatten en de door de Amerikanen achtergelaten militaire garde probeerden allen de macht te verwerven.
Tussen alle rampspoed en terreur geeft deze film een opvallend positief beeld van het eiland. Ook opvallend zijn enkele subtiel racistische uitingen: de verteller blijkt verbaasd dat de zwarte bevolking in staat is een land mee te regeren. Let ook op beelden van het presidentiële paleis en de Notre Dame in Port-au-Prince. Beide gebouwen werden verwoest tijdens de aardbeving van januari 2010.
Bron: VPRO Welkom in het wonderschone Haïti – Nieuws – /Geschiedenis.
UPDATE BRUSSEL – In Haïti dreigt een nieuwe catastrofe. Honderdduizenden mensen zitten nog in tenten, terwijl het regen- en orkaanseizoen begint.
,,Haïti staat niet meer op de voorpagina’s, maar we zitten nog midden in de rampsituatie”, zegt onderdirecteur Hilde Frafjord Johnson van Unicef, de VN-organisatie die zich inzet voor kinderen.
In Haïti werd de hoofdstad Port-au-Prince twee maanden geleden getroffen door een zware aardbeving, die 222.500 levens kostte. Door de beving zijn nog veel kanalen en rioleringen geblokkeerd, zodat regenafvoer lastig gaat.
Ongeveer een half miljoen mensen leven nog in tenten. ,,Dan kun je voorspellen wat er gebeurt bij harde regen en orkanen. Kinderen zijn het kwetsbaarst: 40 procent van de Haïtianen zijn jonger dan vijftien jaar”, schetst Johnson, oud-minister van Ontwikkelingshulp van Noorwegen.
,,We zijn dringend op zoek naar alternatieve huisvesting buiten de steden. We zijn ook hard bezig scholen te bouwen die orkaanbestendig zijn. Huisvesting en sanitair zijn onze prioriteiten nu.”
De ramp in Haïti is volgens de Unicef-topvrouw een van de ergste die ooit heeft plaatsgevonden. Het rampgebied is arm, slecht georganiseerd en politiek wankel, terwijl de verwoesting groot is en de tijdsdruk door het regenseizoen enorm. Johnson verwacht dat de noodsituatie nog minstens een jaar duurt.
Probleem is bovendien dat de VN nog veel geld tekort komt voor de hulp, nog zo’n 500 miljoen dollar (400 miljoen euro). ,,Dat treft vooral projecten voor de wederopbouw, zoals zaden voor de landbouw en het creëren van banen voor jongeren”, aldus Johnson. Op 31 maart is er een donorconferentie die geld moet opleveren.
De Verenigde Naties werken momenteel druk aan de plaatsing van toiletten, vooral om ziekte-uitbraken te helpen voorkomen. Eind deze maand moet de helft van het getroffen gebied weer toiletten hebben. ,,Het is de eerste keer dat de VN feitelijk een rioolbedrijf runt”, zegt Johnson. Ook de verdeling van voeding en vaccinaties komt op gang.
Unicef is vooral druk bezig het onderwijs op gang te helpen. Zo zijn ruim 700.000 rugzakken met schoolmateriaal onderweg. Bijna alle scholen waren door de beving verwoest of beschadigd en worden nu snel opgeknapt. De scholen moeten op 1 april weer open zijn. (ANP/DHE)
Bron:AD Aardbeving Haïti – Regen bedreigt honderdduizenden Haïtianen
Voor- en tegenstanders van het natuurbeheer in de Oostvaardersplassen buitelen al jaren over elkaar heen. Iedere winter sterven er honderden dieren, volgens voorstanders een natuurlijke gang van zaken, maar volgens tegenstanders een hongerdood van dieren in een afgesloten natuurgebied. EenVandaag ging de afgelopen maanden op verschillende momenten kijken en ontdekte veel stervende dieren, aan het eind van hun Latijn. Voor de camera sterft een hert dat niet meer op zijn poten kan staan en in het water valt. ‘Waar zijn ze nu met de kogel?’, vraagt wandelaar Tonny Lenselink zich af. In EénVandaag een onthullend verslag.
Elke strenge winter, ook deze, leggen honderden, soms bijna duizend dieren het loodje in het natuurgebied. Volgens Staatsbosbeheer vindt er op deze manier een natuurlijke selectie plaats bij de edelherten, konikspaarden en Heckrunderen. Bovendien zouden de echt zwakke dieren op tijd uit hun lijden worden verlost door een kogel. Zijn de Oostvaardersplassen, het natuurgebied tussen Almere en Lelystad, kortom geslaagd als moderne oernatuur waarin de dieren met rust moeten worden gelaten?
Tegenstanders vinden het door een spoorlijn en hekken afgesloten gebied niets anders dan een natuurpark, waar de dieren hun natuurlijke gedrag niet goed kunnen uitleven. In de winter trekken ze bij voedselgebrek normaal gesproken naar een ander gebied, maar dat kan niet in de Oostvaardersplassen. Met als gevolg teveel dieren op een te klein grondgebied die massaal honger lijden en doodgaan. ‘Men creëert hier bewust hulpbehoevende dieren, maar steekt geen poot uit. Dat vind ik pedant’, vindt oud-hoogleraar Dier en Recht Dirk Boon.
Minister Verburg liet gisteren weten dat de sterfte van de grote grazers tot nu toe meevalt , zo’n zevenhonderd deze winter. Uit eigen berekeningen van EenVandaag (op basis van cijfers van Staatsbosbeheer) blijkt echter dat er per dag meer dieren sterven dan vorig jaar. Deze winter stierven er tot nu toe per dag 10 dieren, in vorige jaren waren dat er gemiddeld acht. Aan het einde van de winter zal het sterftecijfer daarom naar verwachting hoger liggen dan vorige jaren.
Vanavond een uitgebreide reportage waarin de grondlegger van het natuurbeheer in de Oostvaardersplassen, Frans Vera, uitlegt waarom de dieren met rust gelaten moeten worden. Ook lopen we met critici als emeritus hoogleraar diergeneeskunde Maarten Frankenhuis, omwonende en boer Jan Cees Vogelaar, natuurliefhebber Tonny Lenselink en Reinoud van Gent van stichting Faunabeheer door het gebied.
EenVandaag :: Oostvaardersplassen: oernatuur of mislukt natuurpark?.
(Novum/AP) – Ze hielden de boeken bij, hadden de opleidingen genoten en wisten de computers te gebruiken. Het waren de weinige hoogopgeleiden in Haïti, een opkomende generatie van verpleegkundigen, technici, kantoorpersoneel en studenten. Maar nu zijn ze weg, op het moment dat hun land hen het hardst nodig heeft.
De verwoestende aardbeving van 12 januari sloeg vlak voor 17.00 uur toe. Veel kantoorpanden werden met de grond gelijk gemaakt, nog veel meer jonge hoogopgeleiden kwamen om het leven. Ze werden bedolven terwijl ze aan hun bureaus zaten.<!–more–>
“Het was een generatie die had besloten het land niet te verlaten. Ze hadden ervoor gekozen om voor hun land te werken”, zegt Dieusibon Pierre-Merite, een Haïtiaanse socioloog.
Bovenop dit verlies komt een toenemende braindrain. Haïtianen die de mogelijkheden en de middelen hebben, vertrekken en laten een verwoest land achter waar ruim 1,2 miljoen mensen hun huizen hebben verloren. Ze nemen het vliegtuig naar de Verenigde Staten en andere landen, omdat het leven in Haïti, altijd al een moeilijk land om een bestaan op te bouwen, onmogelijk is geworden.
Haïti heeft eerder tijden meegemaakt waarin talentvolle mensen het land verlieten, vaak op momenten van grote politieke onrust. Maar nu is het verlies aanzienlijker. De vernietiging was zo wijdverspreid en zo plotseling dat de afwezigheid van hoogopgeleiden zich waarschijnlijk nog decennia laat voelen.
Niemand weet precies hoeveel mensen zijn omgekomen en hoeveel hoogopgeleiden onder de slachtoffers zijn. De regering houdt het totale dodental op 230 duizend, maar hoe zij tot dat aantal is gekomen is nooit bekendgemaakt. In een land waar tweederde van de beroepsbevolking voor de aardbeving geen officiële baan had, en weinigen hun middelbare school afmaken, is het verlies aan de universiteiten en in het hoger opgeleide segment enorm.
Volgens Unicef heeft de helft van de Haïtianen wel eens een klaslokaal van binnen gezien en maakt slechts twee procent de middelbare school af.
Het land moet maar afwachten wie alle juristen, politici, medici, wetenschappers en ambtenaren gaan vervangen. De komende generaties hebben een steile heuvel te beklimmen. Velen wonen getraumatiseerd, dakloos en ondervoed met hun familie op straat. De scholen zijn twee maanden na de beving nog altijd gesloten.
Bron: Nieuws.nl
Beste vrienden in Nederland,
Ik ben gek. Dat zei een vriend laatst tegen me. En hij vindt mij gek omdat ik nog steeds in Haïti ben. U weet misschien dat ik een visum heb voor Amerika, dus ik zou inderdaad elk moment kunnen vertrekken. En mijn vrouw heeft het daar ook steeds vaker over. Omdat er volgens haar in Haïti geen toekomst is.
O ja, en dan mijn kinderen. Ik had van de week mijn zoontje aan de telefoon – hij is 6 – en ik vertelde hem dat zijn school waarschijnlijk weer gaat beginnen. En dat we hem dus misschien weer terug laten komen naar Port-au-Prince, samen met z’n zusje. Huilen joh. Huilen. Hij wil bij z’n tante blijven in de Dominicaanse Republiek. Snapt u met wat voor dilemma’s ik worstel?
Karl Handy (6) en Gracee Angel Hina (4)
Ja, die school dat is nog wel een verhaal apart. Ik was op een ouderavond en daar werd me verteld dat ze graag weer willen beginnen met de lessen. In tenten, op het schoolplein. Maar nu is de regering daar tegen! Want het zou niet eerlijk zijn dat sommige scholen wel en andere scholen niet open gaan. Dus zouden alle kinderen maar thuis moeten blijven. Belachelijke redenering natuurlijk en daarom wil mijn school bij wijze van protest de boel juist weer op gang brengen. Op zich ben ik het daar wel mee eens, maar ik heb ook wel zo m’n bedenkingen. Kan ik het bijvoorbeeld wel betalen? En wat als er weer aardbeving komt, dan zijn mijn kinderen overgeleverd aan de zorgen van de leerkrachten. Lastige vragen.
Elke dag kom ik langs het kantoor van de emigratiedienst. En elke dag staan daar weer meer mensen te wachten om te zien of ze een paspoort kunnen krijgen. En ondertussen ben ik samen met een vriend Alex begonnen een database aan te leggen van talentvolle jonge Haïtianen die juist hier willen blijven. Een database van gekken. Ik hoor het u denken. We hebben het plan ‘Genesis’ gedoopt en het is de bedoeling dat we ergens een plek vinden waar we elke week bij elkaar kunnen komen om samen ideeën te ontwikkelen. Het beste project willen we dan voorleggen aan een ngo die daar mee uit de voeten kan. Ik zou de overheid er eigenlijk ook wel bij willen betrekken, maar die heeft zo’n slechte staat van dienst dat ik daar nog wel een beetje over twijfel.
Ik ben trouwens gestopt met het zoeken naar een baan. Niet omdat er bijna geen werk is, want ik zou nog best aan de slag kunnen als chauffeur of vertaler, maar omdat ik liever iets voor mezelf ga doen. Iets met videoproductie. M’n oude vak dus. Dat vraagt wel kracht. Kracht dat is het magische woord in deze dagen. Kracht om door te gaan. Kracht om te leven. Kracht om hier te blijven in mijn geliefde Haïti.
Dat was het voor nu. Salut!
Bron: Weblog Haiti » Blog Archief » Weer naar school… of toch maar niet?.
De helft van de 1,3 miljoen mensen die na de aardbeving in Haïti hun huizen zijn kwijtgeraakt, heeft inmiddels een dak boven het hoofd, al dan niet provisorisch.
Dat betekent dat zo’n 650.000 Haïtianen nog steeds dakloos zijn na de beving van half januari. Dat heeft het Rode Kruis gemeld.
Het is de bedoeling dat iedereen voor mei onderdak heeft omdat dan het regenseizoen op zijn hoogtepunt is. Vanuit de hele wereld zijn tenten, zeildoek, touw en gereedschap naar Haïti gestuurd om noodbehuizing te bouwen.
Bij de aardbeving van 12 januari kwamen volgens de autoriteiten 220.000 mensen om het leven, maar volgens onderzoek van de Wereldomroep waren het er veel minder.
Bijna twee maanden geleden is het, de aardbeving in Haïti. Er komt minder nieuws uit het land, toch zijn de problemen er nog lang niet voorbij.